Biologiczny okres półtrwania

Biologiczny okres półtrwania wynosi 2,5-5 h. Parametry farmakokinetyczne prokainamidu zmieniają się w stanach chorobowych. W okresie wczesnym zawału serca występuje wyraźne zmniejszenie wchłaniania leku z przewodu pokarmowego. Dlatego też, jeśli istnieje potrzeba jego zastosowania w pierwszych godzinach po dokonaniu się zawału, należy go podać pozajelitowo. U chorych z niewydolnością serca i azotemią pochodzenia nienerkowego występuje bardzo znaczne przedłużenie biologicznego okresu półtrwania leku na skutek zmniejszenia się klirensu nerkowego. Ponieważ wydalanie prokainamidu i jego metabolitów odbywa się głównie przez nerki, w niewydolności tego narządu występuje przedłużenie biologicznego okresu półtrwania do 7-11 h.

Działania niepożądane i toksyczne. Po podaniu doustnym dużych dawek może występować utrata łaknienia, nudności lub biegunka. Rzadziej występują wysypki skórne, agranulocytoza i zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego. Należy unikać szybkiego podawania dożylnego, gdyż grozi ono niewydolnością serca, blokiem przewodzenia, niemiarowością, co może prowadzić do śmierci. Po długotrwałym stosowaniu prokainamidu u 30% leczonych chorych stwierdzono objawy podobne do występujących w toczniu rumieniowatym rozsianym. Prokainamid jest mniej toksycznym lekiem w porównaniu z chinidyną.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>