Cukier dostarczony z pokarmem

Cukier dostarczony z pokarmem nie ulega w wątrobie syntezie na glikogen, tylko krąży we krwi w postaci glukozy. Dochodzi do znacznej hiperglikemii, która, jeżeli przekroczy próg nerkowy, doprowadza do cukromoczu. Mimo przeculcrzenia krwi, tkanki nie są w stanie wykorzystać tej glukozy, ponieważ komórki potrafią zużyć tylko cząsteczki sfosforylowanej glukozy odczepionej od glikogenu. Dochodzi do znacznego głodu węglowodanowego tkanek. Wyrazem tego głodu jest przestawienie się przemiany białek i tłuszczów, które ulegają przetworzeniu na cukier. Cukier ten jednak tylko w nieznacznym stopniu może być wykorzystany.

Większa część cukru ulega wydaleniu z moczem, przyczyniając się do dalszej utraty kalorii. Równocześnie wskutek upośledzenia przemiany glukozy dochodzi do niedokładnego i niecałkowitego spalania tłuszczów i białek, ponieważ, wiadomo, że tłuszcze spalają się tylko w „ogniu” węglowodanów. Niecałkowite spalanie kwasów tłuszczowych prowadzi do powstawania tzw. niedopałków, zwanych ciałami ketonowymi (kwas olcsymasłowy, kwas acetooctowy i aceton). Ciała ketonowe są dla ustroju bardzo toksyczne, wywierają one działanie narkotyczne, uszkadzają nerki oraz powodują przesunięcie równowagi kwasowo-zasadowej w stronę kwaśną (kwasica).

Zatrucie ciałami ketonowymi może doprowadzić do tzw. śpiączki cukrzycowej (coma diabeticum). Objawy. Najbardziej charakterystycznymi objawami cukrzycy są: – 1. Przecukrzenie krwi (hypeiglycaemia).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>