CUKRZYCA

Cukrzyca (diabeles mellitus), zwana moczówlcą cukrową, jest ±o zaburzenie przemiany węglowodanów, a w następstwie białek i tłuszczów. Istotą tej choroby jest niemożność wykorzystania glukozy dla potrzeb energetycznych ustroju.

Etiopatogeneza cukrzycy jest bardzo złożona i niejednolita. Odróżniamy zasadniczo dwie postacie cukrzycy, różniące się mechanizmem powstawania:

– 1) cukrzycę z niedoboru (trzustkową), – 2) cukrzycę z przeciwregulacji. Cukrzyca z niedoboru jest spowodowana niedoczynnością komórek P wysepek Langerhansa w trzustce (ryc. 40). Wskutek niedoboru insuliny dochodzi do przewagi czynników hiperglike- micznych i opisanych powyżej zaburzeń. Przyczyną tej niedoczynności może być alkoholizm, przekarmienie, zwłaszcza słodyczami, oraz silne emocje i wstrząsy psychiczne, jak również wy- tężona praca umysłowa. Cukrzyca np. występuje stosunkowo często u przemęczonych aktywną pracą polityków, adwokatów, lekarzy i artystów. W patogenezie cukrzycy dużą rolę odgrywa czynnik konstytucjonalny. Szczególną skłonność stwierdza się w konstytucji artretycznej. Czynnik konstytucjonalny uwidocznia się niekiedy w rodzinnym występowaniu cukrzycy oraz jej zbieżności u bliźniąt jedńojajowych. Ponadto dużą rolę w patogenezie cukrzycy odgrywa zaburzenie czynności fermentów biorących udział w spalaniu glukozy.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>