GRUPA II. LEKI p-ADRENOUTYCZNE

Działanie przeciwarytmiczne tej grupy leków jest spowodowane przede wszystkim zapobieganiem działaniu amin katecholowych na mięsień sercowy przez blokadę receptorów P-adrenergicznych. Niektóre leki p-adrenolityczne mają ponadto właściwości stabilizujące błony komórkowe, a więc chinidynopodobne. Cechy te mają mniejsze znaczenie w zapobieganiu i leczeniu niemiarowości niż wpływ na receptory P-adrenergiczne. Leki tej grupy zmniejszają przewodzenie w układzie automatycznym, zwiększają okres refrakcji w węźle przedsionkowo-komorowym, dlatego też znalazły zastosowanie w zapobieganiu i leczeniu niemiarowości pochodzenia nadkomorowego, w zespole WPW.

Mają one ważne znaczenie jako leki przeciwarytmiczne w chorobach i stanach charakteryzujących się wzmożonym napięciem układu adrenergicznego, a więc w nadczynności gruczołu tarczowego, guzie chromochłonnym nadnerczy, w niemiarowościach w przebiegu znieczulenia wywołanego za pomocą halotanu, ponadto w niemiarowościach spowodowanych dużym wysiłkiem fizycznym lub stanem emocjonalnym. Leki te są często skuteczne również w niemiarowości pochodzenia komorowego, będącej powikłaniem dusznicy bolesnej lub zawału serca. Wiele obserwacji klinicznych wskazuje na to, że wielomiesięczne stosowanie leków P-adrenolitycznych zapobiega powstawaniu zawału serca. W leczeniu i zapobieganiu niemiarowości stosuje się wszystkie leki P-adrenolityczne dokład-nie opisane w rozdz. 4.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>