Hydrofilność białek

Hydrofilność białek zmienia się w zależności od równowagi kwasowo-zasa- dowej i stężenia soli mineralnych. Zakwaszenie krwi zmniejsza zdolność pęcznienia białek, uzasadowienie zaś zwiększa. W kwasicy zatem dochodzi do zmniejszenia się ciśnienia onkotycznego (odpęcznienie białek) i hydremii (zwiększenie się ilości wody wolnej), w zasadowicy zaś odwrotnie. Duże stężenie soli mineralnych w osoczu powoduje odebranie wody białkom, wskutek czego dochodzi do hydremii. W tkankach działają podobne czynniki. Przeciwdziałają one siłom utrzymującym wodę w naczyniach.

Regulacja, gospodarki wodnej odbywa się na drodze neurohormonalnej. Na dnie III komory znajduje się ośrodek przemiany wodnej, wrażliwy na stężenie osmotyczne obmywającej go krwi. W ścianach naczyń istnieją przy tym swoiste osmoreceptory. Gdy stężenie osmotyczne krwi wzrasta, co świadczy o względnym zmniejszeniu w niej wody, powstaje uczucie pragnienia.

Ponadto układ nerwowy wpływa poprzez układ wegetatywny zarówno na przepuszczalność i szerokość włośniczek, jak i wodochłonność koloidów (przez zmianę kwasoty krwi). Z czynników hormonalnych zasadniczą rolę w gospodarce wodnej odgrywa przysadka mózgowa, która wydziela hormon antydiuretyczny, poza tym hormony kory nadnerczy (mineralosterydy) oraz tyroksyna, która wpływa na natężenie przemiany materii i napięcie układu wegetatywnego.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>