OSTRA NIEWYDOLNOŚĆ NEREK

W ostrej niezapalnej niewydolności nerek stosuje się diuretyki osmotyczne (mannitol) oraz pętlowe w fazie szybkiej odwracalności zmian nerkowych. Działanie lecznicze diuretyków osmotycznych polega na: zapobieganiu obrzękowi komórek kanalikowych i śródbłonka naczyniowego (przez co poprawia się czynność mitochondriów), usuwaniu obstrukcji wywołanej wałeczkami lub kryształkami ze światła kanalików nerkowych, wywołaniu rozszerzenia naczyń i nasilaniu biosyntezy prostaglandyn o działaniu rozkurczającym naczynia oraz hamowaniu uwalniania się reniny. U chorych z ostrą niezapalną niewydolnością nerek podaje się 100 ml 20% roztworu mannitolu. W razie zwiększenia diurezy godzinnej o ^ 70 ml, dawkę leku można powtórzyć do 5-6 razy.

Zamiast mannitolu można stosować dożylnie 500-1500 mg furosemidu. Jak to podano we wstępie rozdziału, lek ten wykazuje działanie nefroprotekcyjne, zmniejszając zapotrzebowanie na substraty energodajne oraz tlen. Ponadto pobudza on biosyntezę prostaglandyn o działaniu rozszerzającym naczynia oraz blokuje uwalnianie reniny przez układ przykłębuszkowy. Diuretyki pętlowe nasilają także przepływ nie wchłoniętego płynu kanalikowego, wypłukując tym samym wałeczki lub skupiska kryształków zatykających światło kanalików nerkowych.

Należy przypomnieć, że stosowanie zarówno diuretyków osmotycznych, jak i pętlowych u chorych z ostrą niewydolnością nerek jest możliwe dopiero po wyrównaniu zaburzeń wolemii. Stosowanie tych leków w hipowolemii oraz mannitolu również w stanach hiperwolemii jest przeciwwskazane u chorych z ostrą niewydolnością nerek.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>