DZIAŁANIE POZASERCOWE

Stosowanie LBA może prowadzić do skurczu oskrzeli, zwiększonej perystaltyki przewodu pokarmowego, zmniejszonego napięcia zwieraczy. Ponadto LBA zmniejszają działanie hamujące pobudzenia [3-adrenergicznego występującego w czasie przedwczesnego porodu.

LBA hamują lipolizę, glikogenolizę w mięśniach szkieletowych i w mięśniu sercowym, a także wydzielanie insuliny, najprawdopodobniej poprzez wpływ na receptor P2. U zdrowych osób LBA praktycznie nie wpływają na stężenie glukozy lub insuliny, jednak opóźniają wyrównanie hipoglikemii wywołanej insuliną. Wydzielanie reniny jest regulowane m.in. przez pobudzenie adrenergiczne. LBA w ten sposób mogą zmniejszać aktywność reninową osocza.

Czytaj Więcej

Działanie hipoglikemiczne

Działanie hipoglikemiczne obserwowano najczęściej u chorych na cukrzycę leczonych insuliną. Stwierdzano je także u chorych po resekcji żołądka i po głodzeniu. LBA wyraźnie zmniejszają objawy kliniczne hipoglikemii.

Objawy ze strony przewodu pokarmowego obejmują: nudności, wymioty, biegunkę, rzadziej zaparcie, bóle brzucha, wzdęcia i występują w 2-11% przypadków.

Czytaj Więcej

Wrażliwość ośrodka na temperaturę krwi

Wrażliwość ośrodka na temperaturę krwi jest niezmiernie ważnym czynnikiem termoregulacji. W przypadku porażenia tego ośrodka, albo też porażenia receptorów ciepła i zimna, przecięcia dróg nerwowych itp. dochodzi do zaburzenia termoregulacji, a ciało wyrównuje swą ciepłotę z otoczeniem, ulegając nadmiernemu oziębieniu lub przegrzaniu. Dzięki zaś wrażliwości ośrodka na zmiany ciepłoty krwi, utrzymana jest stałość ciepłoty ciała. Gdy ciepłota krwi podniesie się powyżej normy, ośrodek termoregulacji hamuje przemianę materii i wytwarzanie ciepła, a zwiększa oddawanie ciepła przez rozszerzenie naczyń skórnych, zwiększenie wydzielania potu i przyśpieszenie oddechów. Z drugiej strony, gdy ciepłota krwi obniży się, ośrodek ten zwiększa produkcję, a zmniejsza oddawanie ciepła przez skórcz naczyń skórnych i zahamowanie wydzielania potu.

Czytaj Więcej

ODDZIELANIE

Oddzielanie (demarcatio) jest formą uprzątania zaka-żonych ciał obcych pochodzenia zewnątrzustrojowego. Bakterie znajdujące się w obrębie ciała obcego wywołują odczynowy proces zapalny, tzw. zapalenie demarkacyjne. Wytwarzająca się w przebiegu tego zapalenia ziarnina zapalna jest bardzo bogata w leukocyty gromadzące się zwłaszcza w powierzchownych warstwach ziarniny. Leukocyty rozpuszczają pograniczną warstwę tkanki, oddzielając martwą tkankę lub obce ciało od tkanek zdrowych. Oddzielona w ten sposób część tkanki nazywa się m a r- twakiem (sequester).

Czytaj Więcej

Losy w organizmie

Losy w organizmie. Chinidyna wchłania się z przewodu pokarmowego, a eliminowana jest z organizmu przez nerki w 15-40% w postaci nie zmienionej lub na skutek biotransformacji w wątrobie w postaci (60-80%) licznych metabolitów. Niektóre z nich są aktywne farmakologicznie. Biologiczny okres półtrwania chinidyny waha się u różnych osób w granicach 5-12 h. Wydłuża się on poza te granice u chorych z marskością wątroby, niewydolnością serca oraz u osób w podeszłym wieku. Chinidyna wiąże się w 70-95% z białkami osocza, zwłaszcza z albuminami. Działa więc znacznie silniej toksycznie u chorych z hipoproteinemią.

Czytaj Więcej

W miarę usuwania wchłaniania martwej tkanki

W miarę usuwania wchłaniania martwej tkanki, ziarnina zajmuje jej miejsce w ten sposób, że nie dochodzi do powstania ubytku. Po zakończeniu wchłaniania ziarnina ulega zbliznowa- ceniu.

Organizacji ulegają, jak wyżej wspomniano, między innymi zakrzepy w naczyniach krwionośnych, a w pewnych przypadkach również wysięk włólcnikowy w pęcherzykach płucnych w toku zapalenia płuc lub wysięk włóknikowy na błonach surowiczych. Zejście procesu zapalnego przez organizację wysięku może być niekorzystne, gdyż może prowadzić np. do trwałego zarośnięcia pęcherzyków płucnych lub do trwałych zgrubień i zrostów w obrębie jam surowiczych.

Czytaj Więcej

PRZEMIANA WĘGLOWODANOWA I JEJ REGULACJA

Węglowodany są najważniejszym materiałem energetycznym ustroju. Dostarczane są one do krwi w postaci cukrów, głównie glukozy. Glukoza płynąc żyłą wrotną, dostaje się z jelit do wątroby, gdzie ulega przemianie na glikogen i zmagazynowaniu. Proces ten nazywa się glikogenogenezą. Nadmiar spożytego cukru nie zawsze może być odpowiednio szybko zsyntetyzowany przez wątrobę i dochodzi wówczas do przecukrzenia krwi (hipergli- kemii), a w konsekwencji do przechodzenia cukru do moczu – cukrom o- c z u (glikozurii).

Czytaj Więcej