Odruchowo-bezwarunkowa regulacja

U zwierząt o słabym rozwoju kory mózgowej i u ludzi we wczesnych okresach życia regulacja ciepłoty jest odruchowo-bezwarunkowa, tzn. następuje wyłącznie pod wpływem swoistych bodźców (ciepła i zimna) działających na receptory ciepła i zimna. U organizmów z silniejszym rozwojem kory mózgowej, zwłaszcza w późniejszych okresach życia osobniczego, regulacja ciepłoty staje się w coraz większym stopniu odruchowo-warunkowa. Na regulację ciepłoty wpływa więcej różnorodnych bodźców nieswoistych, które w ciągu życia osobnika występowały jednocześnie z bodźcami bezwarunkowymi, co doprowadziło do wytworzenia się związków czasowych. Stwierdzono np., że u konduktora pociągów jeżdżących przez długi czas na linii Moskwa (bardziej umiarkowany klimat) – Leningrad (klimat chłodniejszy) występuje wzmożona produkcja ciepła znacznie wcześniej, nim pociąg dojedzie do strefy chłodniejszej. Jest to przykład odruchowo-warunkowej regulacji ciepła, w którym bodźcami warunkowymi jest np. czas mijania kolejnych stacji i inne czynniki, z którymi konduktor przez długi czas stykał się w czasie swej służby.

Czytaj Więcej

NASTĘPSTWA OBRZĘKÓW

Następstwa obrzęków zależą od – 1) czasu trwania obrzęku, – 2) umiejscowienia obrzęku. Obrzęki długotrwałe wywołują zmiany anatomopatologiczne’ w tkankach, a mianowicie zwyrodnienie komórek i odczynowy rozrost tkanki łącznej, prowadzący do zwłóknienia i stwardnienia narządu, co trwale upośledza jego czynność. Obrzęki krótkotrwałe powodują przejściowe upośledzenie czynności narządu.

Czytaj Więcej

Gorączka

Z czynników fizycznych wywołujących gorączkę największe znaczenie mają urazy mechaniczne ośrodkowego układu nerwowego, powodujące bezpośrednie pobudzenie ośrodka termoregulacji. Gorączka zatem pojawia się po urazach czaszki, wstrząsie mózgu, wylewie krwi do mózgu, wzroście ciśnienia śródczaszkowego. Sztucznie można wywołać gorączkę (u zwierząt) przez nakłucie dna III komory (tzw. nakłucie cieplne).

Czytaj Więcej

Pętlowe leki moczopędne

Pętlowe leki moczopędne są potężnymi diuretykami. Przy pełnej blokadzie koprzenośnika Na+2GTK~ w ramieniu wstępującym pętli nefronu aż 20-30% ładunku kłębuszkowego Na+ może ulec wydalaniu z moczem. Niewchłaniana w tym segmencie ilość Na+ przekracza pojemność resorpcyjną dalszych odcinków nefronu dla tego jonu, co sprawia, że mimo wyrównawczego wzmożonego wchłaniania Na+ w korowym odcinku kanalika dalszego i kanalika zbiorczego działanie moczopędne i natriuretyczne jest nieuniknione. Czynnik ograniczający działanie moczopędne tych leków to przede wszystkim hipoperfuzja nerek lub mała ilość czynnego miąższu nerkowego. Leki te wykazują działanie moczopędne nawet przy GFR < 5 ml/min, jeżeli dawka podanego leku jest bardzo duża. Uwzględniając możliwość wystąpienia objawów toksycznych, przy podawaniu dawek potrzebnych do wywołania skutku moczopędnego, w takich przypadkach z podawania tych leków należy zrezygnować.

Czytaj Więcej

Rozmiękanie kości

Rozmiękanie kości (osteomalacja) jest to postać hipo- witaminozy, pojawiająca się najczęściej u kobiet w ciąży, kiedy ubogie w witaminę D pożywienie nie może wystarczyć na potrzeby matki i rozwijającego się w niej płodu. W tych warunkach w walce o cenną witaminę zwycięża płód kosztem matki. Dochodzi do odwapnienia jej kości, które stają się miękkie i ulegają odkształceniu, przy czym największym zmianom ulega miednica.

Czytaj Więcej

W hiperkalcemicznej postaci kwasicy kanalikowej

W hiperkalcemicznej postaci kwasicy kanalikowej typu IV, spowodowanej niedoborem aldosteronu lub opornością cewek na ten hormon, podawanie diuretyków pętlowych może być uwieńczone sukcesem leczniczym.

Moczówka prosta. Leki tiazydowe i tiazydopodobne, zmniejszając przesączanie kłębuszkowe oraz hamując działanie rozcieńczające kanalików dalszych, są z powodzeniem stosowane w leczeniu moczówki prostej zarówno pochodzenia przysadkowego, jak i kanalikowego. Podanie tych leków w moczówce kanalikowej indukowanej litem może być przyczyną zwiększenia stężenia Li+ w surowicy krwi. Również amiloryd, hamując napływ jonów Li+ do komórek głównych kanalika dalszego, zmniejsza oporność tego odcinka nefronu na działanie wazopresyny.

Czytaj Więcej

AMIODARON

Lek ten ma wielostronne działanie na układ krążenia. Działanie przeciwarytmiczne amiodaronu jest konsekwencją przedłużenia czasu trwania potencjału błonowego wszystkich tkanek mięśnia sercowego oraz zahamowania fazy czwartej potencjału czynnościowego. Amiodaron rozszerza naczynia wieńcowe i powoduje zmniejszenie oporów naczyniowych na obwodzie. Działa antagonistycznie na receptory a- i P-adrenergiczne. Nie wpływa na kurczliwość mięśnia sercowego. Ponieważ amiodaron ma podobną budowę chemiczną do trijodotyroniny, zaburza metabolizm tego hormonu, jak też i tyroksyny. Dlatego może wywołać nadczynność lub niedoczynność gruczołu tarczowego.

Czytaj Więcej