ODROST FIZJOLOGICZNY

Odrost fizjologiczny odbywa się w tych tkankach ustroju, których komórki stale ulegają zużyciu. Odrost zatem zachodzi np. w naskórku ulegającym stałemu złuszczaniu oraz w wytworach naskórka (włosach, paznokciach). Gdrostowi ulega poza tym błona śluzowa macicy po każdej miesiączce, krwinki, nabłonek płciowy kanalików nasiennych itp.

ODROST W WARUNKACH PATOLOGICZNYCH. W warunkach patologicznych odrastają komórki, które uległy zniszczeniu np. wskutek urazów. Ubytek taki jest najczęściej uzupełniany przez komórki z najbliższego sąsiedztwa.

Czytaj Więcej

Kwasice kanalikowe

Kwasice kanalikowe. Diuretyki pętlowe, nasilając napływ NaCl do kanalika zbiorczego, indukują wzmożoną wymianę Na+ na H+ w tym odcinku nefronu. Ta właściwość diuretyków pętlowych zadecydowała o ich stosowaniu w kwasicy kanalikowej dalszej (typu I).

W kwasicy kanalikowej bliższej stosuje się diuretyki tiazydowe i tiazydopodob- ne. Zwiększają one wchłanianie zwrotne wodorowęglanów w kanaliku bliższym, zmniejszając przesączanie kłębuszkowe.

Czytaj Więcej

WCHŁANIANIE I UPRZĄTANIE CIAŁ OBCYCH

W ustroju żywym mogą znaleźć się ciała lub substancje obce dla niego i wywierające drażniące działanie na tkanki. Ciała obce mogą być pochodzenia zewnątrzuslrojowego i wewnątrzustrojowego.

Do ciał pochodzenia zewnątrzustrojowego należą wszelkiego rodzaju ciała dostające się do tkanek ustroju najczęściej w następstwie urazów, np. pociski karabinowe, odłamki pocisków artyleryjskich i min, drzazgi, strzępy ubrania, przenikające do tkanek pasożyty lub bakterie, płyny wstrzyknięte do- tkankowo itp. Ciałami pochodzenia wewnątrzustrojowego są obumarłe tkanki, np. ogniska martwicy, zakrzepy powstające za życia w świetle naczyń krwionośnych i in.

Czytaj Więcej

LEKI MOCZOPĘDNE

Leki moczopędne należą do najczęściej stosowanych środków farmakologicznych współczesnej medycyny. Spowodowane to jest nie tyle częstym występowaniem stanów obrzękowych o różnorodnej etiologii, ile szerokim zastosowaniem tych leków w zachowawczym leczeniu nadciśnienia tętniczego, występującego u 7I0-75 całej populacji ludzkiej w wieku powyżej 15 rż. Znajomość mechanizmu działania poszczególnych leków moczopędnych pozwala nie tylko optymalizować dawkę lub dobór rodzaju leku, lecz także zapobiec powikłaniom polekowym, nierzadko groźnym dla życia. U podstawy racjonalnej terapii lekami moczopędnymi musi leżeć dokładna znajomość mechanizmów ich działania. Zrozumienie tych mechanizmów jest możliwe tylko po dokładnym zaznajomieniu się z rolą nerek w gospodarce wodno-elektrolitowej, w tym zwłaszcza poszczególnych odcinków nefronów, w zjawiskach wchłaniania zwrotnego i wydzielania jonów.

Czytaj Więcej

Woda pokarmowa

Woda pokarmowa zostaje wchłonięta do ustroju przez przewód pokarmowy do naczyń żyły wrotnej, następnie ulega zmagazynowaniu w wątrobie oraz mięśniach i skórze, skąd stopniowo przedostaje się do krwiobiegu. W ten sposób, mimo spożycia dużej ilości wody, nie dochodzi do rozwodnienia krwi. Woda ta ulega nasyceniu solami mineralnymi do stężenia odpowiadającego stężeniu osmotycznemu krwi. Nadmiar wody zostaje wydalony głównie z moczem i z potem, zabierając ze sobą część soli mineralnych.

Czytaj Więcej

Hipowitaminoza A

Witamina A znajduje się głównie w tłuszczach zwierzęcych, a najbogatszym źródłem tej witaminy jest tran, masło, mleko, jaja. W wielu roślinach (szpinak, sałata), a zwłaszcza w korzeniach, bulwach i owocach zabarwionych na żółto (marchew, pomidory), witamina A występuje w postaci nieczynnej prowitaminy, zwanej karotenem. Karoten przekształcany jest w ustroju zwierzęcym przy udziale wątroby w czynną witaminę A. Ponieważ witamina A rozpuszcza się w tłuszczach, warunkiem jej przyswajania przez ustrój jest prawidłowe trawienie i wchłanianie tłuszczów. Hipowitaminoza A może powstać przy niedostatecznej podaży (niewłaściwe odżywianie) lub w chorobach wątroby i zaburzeniach wydzielania żółci oraz w zaburzeniach trawienia tłuszczów.

Czytaj Więcej

Zaburzenia przemiany węglowodanowej

Zaburzenia przemiany węglowodanowej. Wystąpienie objawów nietolerancji węglowodanów u chorych nie cierpiących na cukrzycę oraz znaczne pogorszenie przemiany węglowodanowej (do wystąpienia śpiączki hipermolalnej włącznie) u chorych na cukrzycę leczonych diuretykami jest znane od bardzo dawna. Zarówno leki tiazydowe i tiazydopodobne, jak i pętlowe wykazują takie działanie. Jest ono spowodowane upośledzoną utylizacją glukozy przez komórki, zwiększoną glukoneogenezą, upośledzonym uwalnianiem insuliny, opornością tkanek na insulinę oraz zwiększeniem stężenia amin katecholowych we krwi spowodowanym diuretykami. Sądzi się, że hipokalemia uczestniczy we wszystkich wymienionych mechanizmach zwiększających glikemię. Przypuszcza się, że występujące po stosowaniu diuretyków pętlowych i tiazydowych upośledzenie przemiany węglowodanowej może sprzyjać aterogenezie naczyń, szczególnie naczyń wieńcowych, obserwowanej przez niektórych badaczy.

Czytaj Więcej