Pętlowe leki moczopędne

Pętlowe leki moczopędne są potężnymi diuretykami. Przy pełnej blokadzie koprzenośnika Na+2GTK~ w ramieniu wstępującym pętli nefronu aż 20-30% ładunku kłębuszkowego Na+ może ulec wydalaniu z moczem. Niewchłaniana w tym segmencie ilość Na+ przekracza pojemność resorpcyjną dalszych odcinków nefronu dla tego jonu, co sprawia, że mimo wyrównawczego wzmożonego wchłaniania Na+ w korowym odcinku kanalika dalszego i kanalika zbiorczego działanie moczopędne i natriuretyczne jest nieuniknione. Czynnik ograniczający działanie moczopędne tych leków to przede wszystkim hipoperfuzja nerek lub mała ilość czynnego miąższu nerkowego. Leki te wykazują działanie moczopędne nawet przy GFR < 5 ml/min, jeżeli dawka podanego leku jest bardzo duża. Uwzględniając możliwość wystąpienia objawów toksycznych, przy podawaniu dawek potrzebnych do wywołania skutku moczopędnego, w takich przypadkach z podawania tych leków należy zrezygnować.

Leki tiazydowe i tiazydopodobne, działające w korowym odcinku kanalika dalszego, są słabszymi diuretykami od pętlowych leków moczopędnych. Ich działanie moczopędne znacznie się ogranicza lub nawet znosi przy zmniejszeniu GFR poniżej 20 ml/min, dlatego należy zrezygnować z ich podawania w tych przypadkach i zastąpić je pętlowymi lekami moczopędnymi.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>