Uranphar

b. Równoczesne podawanie leków moczopędnych o działaniu przeciwkaliure- tycznym z NLPZ może być przyczyną wystąpienia ostrej niewydolności nerek.

c. Równoczesne podawanie inhibitorów konwertazy angiotensyny (kaptopryl, enalapryl itp.) z diuretykami o działaniu przeciwkaliuretycznym może być przyczyną wystąpienia ostrej niewydolności nerek oraz niebezpiecznej dla życia hiperkalemii.

d. Stosowanie allopurynolu u chorych leczonych lekami tiazydowymi (wywołującymi hiperurykemię) znacznie zwiększa ryzyko wystąpienia martwicy skóry (zespół Lyella).

e. Diuretyki pętlowe i przeciwkaliuretyczne zwiększają nerkowy klirens litu, przez co osłabiają jego działanie lecznicze. W stanach znacznej hipowolemii, spowodowanej diuretykami, klirens litu znamiennie się zmniejsza, przez co się zwiększa jego stężenie we krwi.

f. Leki moczopędne o silnym działaniu kaliuretycznym, wywołując znaczną hipokaliozę, mogą być przyczyną wystąpienia niebezpiecznych niemiarowości serca zwłaszcza u chorych równocześnie leczonych glikozydami nasercowymi.

g. Pętlowe leki moczopędne nasilają ototoksyczne działanie antybiotyków aminoglikozydowych (streptomycyna, gentamycyna, kanamycyna) oraz nefrotok- syczne działanie antybiotyków cefalosporynowych pierwszej i drugiej generacji.

CHARAKTERYSTYKA I DAWKOWANIE NAJWAŻNiEJSZYCH LEKÓW MOCZOPĘDNYCH. Charakterystykę najczęściej stosowanych diuretyków przedstawiono w tab. 3.1. Zostały one uszeregowane według miejsca ich działania przedstawionego na ryc. 3.2.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>