Zaburzenia przemiany węglowodanowej

Zaburzenia przemiany węglowodanowej. Wystąpienie objawów nietolerancji węglowodanów u chorych nie cierpiących na cukrzycę oraz znaczne pogorszenie przemiany węglowodanowej (do wystąpienia śpiączki hipermolalnej włącznie) u chorych na cukrzycę leczonych diuretykami jest znane od bardzo dawna. Zarówno leki tiazydowe i tiazydopodobne, jak i pętlowe wykazują takie działanie. Jest ono spowodowane upośledzoną utylizacją glukozy przez komórki, zwiększoną glukoneogenezą, upośledzonym uwalnianiem insuliny, opornością tkanek na insulinę oraz zwiększeniem stężenia amin katecholowych we krwi spowodowanym diuretykami. Sądzi się, że hipokalemia uczestniczy we wszystkich wymienionych mechanizmach zwiększających glikemię. Przypuszcza się, że występujące po stosowaniu diuretyków pętlowych i tiazydowych upośledzenie przemiany węglowodanowej może sprzyjać aterogenezie naczyń, szczególnie naczyń wieńcowych, obserwowanej przez niektórych badaczy.

Zaburzenia przemiany tłuszczowej. Wszystkie diuretyki o działaniu potasopęd- nym wywołują zmiany w przemianie tłuszczowej, charakteryzujące się hipertri- glicerydemią, zwiększeniem stężenia cholesterolu całkowitego oraz frakcji VLDL i LDL. W patogenezie tych zmian mają uczestniczyć takie czynniki, jak zubożenie organizmu w K+, zwiększenie oporności tkanek na insulinę, hiperinsulinizm oraz niedobór hormonów gonadalnych (u kobiet pomenopauzalnych). Podobnego działania hiperlipemicznego nie wykazują diuretyki o działaniu przeciwkaliurety- cznym. Według niektórych autorów umiarkowane działanie hiperlipemiczne leków tiazydowych i pętlowych ma charakter przejściowy i jest ograniczone do pierwszych 2-3 lat ich stosowania.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>