ZiARNINOWANIE

Ubytki i uszkodzenia tkanek, które nie są zdolne do odrostu, zostają uzupełnione przez tkankę łączną. W odróżnieniu od odrostu, który polega na odtwarzaniu tej samej tkanki, która uległa uszkodzeniu, proces „łatania” ubytków przez tkankę łączną nazywamy procesem naprawy (re- paratio). Tkankę łączną, dokonującą procesów naprawy, nazywamy tkanką ziarninową, a proces jej rozrostu ziarnino waniem (granulatio).

Proces ziarninowania wiąże się nie tylko z uzupełnieniem ubytków, ale również z wchłanianiem i uprzątaniem zniszczonych lub uszkodzonych komórek i innych elementów tkankowych. Ziarnina różni się od „dojrzałej” tkanki łącznej dużą ilością na- czyń włosowatych i komórek, mało natomiast zawiera elementów włóknistych. W procesie ziarninowania bierze udział cały układ tkanki łącznej, tzn. nie tylko tkanka łączna w ścisłym tego słowa znaczeninu, lecz również związany z nią układ siateczltowo- śródbłonkowy. Obydwa układy mogą sprawnie i skutecznie wykonywać czynności naprawcze dzięki temu, że bardzo żywo reagują na podrażnienie odczynem polegającym na rozroście i przekształcaniu się.

Najsilniej rozrastają się komórki śródbłonkowe włosowatych naczyń krwionośnych. W postaci litych pasemek wrastają one gęsto w martwą tkankę czy w ognisko zapalne. Lite pasemka śródbłonkowe ulegają udrożnieniu, tworząc naczyńka włosowate, które odgrywają decydującą rolę we wchłanianiu rozpadłych tkanek lub ciał obcych.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>